داشتن ها و مالکیت های مادی و معنوی و عاطفی ، آدمی را از بودن غافل کرده است و این منشأ همه غفلت های بشری است .
آدمی یادش می رود که همه داشته ها و نداشته هایش به مثابه آویزه های حیات و هستی اوست و همچون دکوراسیونی در خانه اوست همان طور که آدمی در دکوراسیون خانه اش چنان غرق می شودکه خود خانه را از یاد می برد الا آن گاه که مثلاً با زلزله ای خانه ویران شود .
آدمی آن قدر غرق در رنگ هاست که خود شیء را فراموش می کند .
آدمی آن قدر در اثاثیه و ساختمان و آرایش و امکانات و تکنولوژی غرق است که فراموش میکند که این همه اصلاً برای چیست ؟