کاتاچوو

بدانید که زندگانی دنیا بازی و بازیچه ای بیش نیست »قرآن

« هر جنگی از یک بازی شروع شده است » علی (ع)

***

آنچه که انسان را معتاد می کند و بخودش می بندد و تسخیر می نماید :

غذا ، دوا ، بازی، سکس ، تفریح ،  اندیشه ، هنر ، کار ، حرف ، خوابیدن ، راه رفتن ، نفس کشیدن  و ……….. و بودن –  چیزهائی که به انسان تسکین و آرامش و لذّت و رضایت می بخشد .

هر چند که اندکی پس از آن بی قراری و شکوه و رنجی شدیدتر عارض می شود پس  سمت اعتیاد ،  سمت به قرار و آرامش و لذّت و رضایت مطلق است.

و گوئی آدمی در ذاتش ، حقّ رسیدن به  چنین وضعی را ندارد ، الّبته بواسطه غیر خودش . و اعتیاد، جزای این ناحقّی است ، جزای غیر پرستی ،  جزای گدائی ، . ذات آدمی  مطلقاً بی نیاز است و این بی نیازی از نیاز انتقام می گیرد و آنکه  او را به گدائی می برد به عذاب میرساند – آدمی برای این هست که نباشد . ولی خود انسان نیز از این نیازش شاکی و بیزارست و می خواهد بی نیاز باشد . ذاتش هم که چنین است .

پس در این وسط تقصیر کیست ؟

 آیا جز ظاهر جسمانی انسان و ذات او ، موجود دیگری در عرصۀ وجودش ، موجود است ؟

بین ظاهر و باطنش ؟ بین صورت و ذاتش؟ آری . بدون تردید موجود سومی حائل است بین انسان و ذاتش. این موجود سوم در تنها جائی که خودش را بی پرده معرفی کرده است ، قرآن است که او نام خود را ( الله )  نامیده است .

آیا شما کسی به نام « الله » را می شناسید ؟

بجز در قرآن !  بجز در کلام ! بجز در لفظ عربی !